Alexander Techniek en haast

18 apr 2012

Als je mij vroeger door een winkelstraat zag lopen, was ik van het type dat zich koste wat kost door de massa heen wurmend iedereen probeerde in te halen. Op de fiets chronisch door rood rijdend, roepend naar toeristen op het fietspad, en met de auto gas gevend als het oranje werd. Ik had de nogal hardnekkige vervelende gewoonte om (te) snel te willen fietsen, wandelen en auto rijden.

Ik heb mezelf vaak afgevraagd hoe een toch redelijk vredelievend persoon als ikzelf in staat was plotseling te veranderen in iemand met een ‘road-rage’ probleem!

Langzaam maar zeker realiseerde ik me dat mijn haast veroorzaakt werd door altijd te laat te vertrekken. Maar het werd vooral veroorzaakt doordat ik alleen maar bezig was mijn bestemming zo snel mogelijk te halen. Sterker nog, iedereen die het tijdens de reis waagde me voor de voeten te lopen vervloekte ik innerlijk hartgrondig.  Ik was me dus niet ‘bewust van het moment’, zag niet echt waar ik was, voelde mijn lijf niet echt, wilde alleen van A naar B.

Nu vertrek ik meestal op tijd, maar zelfs als ik een beetje aan de late kant ben, lukt het me nu meestal rustig, galant en genietend te lopen/fietsen of auto rijden (alhoewel ik er in de auto nog wel eens moeite mee heb, eerlijk toegegeven!). Ik voel de fietsbanden de straat raken, zie de huizen in mijn ooghoeken voorbij komen, laat voetgangers op het zebrapad eerst oversteken. Ik denk niet aan waar ik naar toe moet, maar ben me bewust van waar ik op dit moment ben. Op het moment dat dat me lukt vallen alle haast, zorgen over te laat komen en andere innerlijke stress in een keer van me af. En daardoor laat ik overbodige spierspanning los en verdiept mijn ademhaling zich. En dat is toch wel erg prettig!